Μ.Κ.: Ποιά η σχέση της δουλειάς σου με τον πόνο; Η Performance σου μπορεί να περιγραφεί ως Μαζοχιστική ;

Ε.Μ.: Ο πόνος σε αυτό το σώμα δουλειάς (‘‘Art is Beautiful’, ‘Charlie-Charlie’ και ‘I Trust you’) λειτουργεί ως στοιχείο της εικαστικής μου γλώσσας, ως ένα στοιχείο υπερβολής το οποίο έχω επιλέξει ως το πλέον κατάλληλο για να εκφραστώ. Στο έργο μου δεν υφίσταται ο πόνος για τον πόνο… Δεν «πονάω επειδή μου αρέσει». Όταν ένας καλλιτέχνης (κεντάει το χέρι του), πονάει, δεν σημαίνει ότι ένας μαζοχιστής προσφέρει θέαμα σε ένα σαδιστικό κοινό, το πρόβλημα πρέπει να ειδωθεί σε άλλο επίπεδο σε αυτό όπου και οι δύο (κοινό και καλλιτέχνης) εκτίθενται στον πόνο, στη βία. Ο μαζοχισμός υφίσταται μόνο αν δεχτούμαι ότι σε κάθε δημιουργική πράξη, όπως λέει και ο Francois Pluchart,  υπάρχει το στοιχείο του ρίσκου το οποίο είναι ένα είδος υποπροιόντος του μαζοχισμού  (Γέλια)

Μ.Κ.: Δεν πρόκειται λοιπόν για ανάγκη αλλά για εκφραστικό κώδικα…

Ε.Μ.: Ακριβώς. Και για να επανέλθουμε στα του Μαζοχισμού, μόνο το 5ο στοιχείο του Deleuze (αυτό το οποίο πρόσθεσε στην μελέτη του Reik για τον Μαζοχισμό) μπορώ να υιοθετήσω στη δουλειά μου, αυτό το οποίο αναφέρεται στο άρρητο συμβόλαιο μεταξύ του καλλιτέχνη και του θεατή κάνοντας τον κοινωνό του πόνου μου, και έτσι μάρτυρα αυτού – υποκείμενο αλλά και αντικείμενο. Παρόλα αυτά στην τέχνη ο θεατής έχει το δικαίωμα να διακόψει μια δράση που τον καταπιέζει…

Μ.Κ.: Τί θεωρείς προβληματικό σε μια δουλειά η οποία χρησιμοποιεί το στοιχείο του πόνου?

Ε.Μ.: Εκείνη τη στιγμή, την πρώτη, όπου ο θεατής έρχεται σε επαφή με το έργο, πιστεύω ότι δεν μπορεί να σκεφτεί οτιδήποτε άλλο παρά μόνο το «πάσχων σώμα» του καλλιτέχνη που «βασανίζεται», η αφήγηση του θα είναι αποσπασματική….O πόνος, όμως, πρέπει να ειδωθεί σε ένα μεγαλύτερο πολιτισμικό πλαίσιο και όχι στο αν και πως ο καλλιτέχνης θα ξεφύγει τον κίνδυνο ή πόσο θα αντέξει στον πόνο, φυσικά και αυτό δεν με ενδιαφέρει…..

 Μ.Κ.: Τι  πιστεύεις ότι είναι επικίνδυνο σε ένα έργο τέχνης?

Ε.Μ.: Να μην υπάρχει καθόλου το στοιχείο του κινδύνου σε αυτό, με τη λογική ότι ένα έργο τέχνης πρέπει να  αποτελεί απειλή για τους εδραιωμένους τρόπους σκέψης να είναι πρόκληση στην συνείδηση των ανθρώπων.                                                   

Μ .Κ.:   Kαλλιτέχνης για εσένα, όπως καταλαβαίνω, είναι ένα άτομο το οποίο παίρνει ρίσκα…..

Ε.Μ.: Ο καλλιτέχνης έχει ξεκινήσει να παίρνει ρίσκα από τη στιγμή που αποφάσισε να είναι καλλιτέχνης. Ρίσκο είναι το ότι εκτίθεται, ρίσκο το ότι υπάγεται κατά ένα τρόπο στις παρυφές της κοινωνίας, είναι, όπως είπε και ο Park, κάτι σαν πολιτιστικό υβρίδιο, εν μέρει κοινωνός αυτής, για να απορροφά κάποια στοιχεία,  εν μέρει περιθωριακός  για να μπορεί να την κρίνει.

Μ.Κ.: Μήπως τελικά ο ρόλος της τέχνης είναι να καταστρέφει τους ρόλους;

Ε.Μ.: Τους ρόλους, την τάξη, την κοινωνική συνοχή και συνέπεια. Αυτή την ευταξία.

Μ.Κ.: Ποιά η άποψη σου για την επικοινωνία σου με το κοινό?

Ε.Μ.: ….Θα ήθελα ο θεατής να  μην οχυρώνεται απέναντι σε καινούριες εκφραστικές μορφές, ιδέες, προτάσεις. Να μη φοβάται να διαρρήξει ότι δημιουργεί και ορίζει την ταυτότητά του, όπου μέσα σε αυτή είναι και τα taboos του…..

 H δουλειά μου έχει μια διάθεση να σοκάρει, είναι μια προσπάθεια διάρρηξης των ορίων, προκαλώ τον θεατή να εκτεθεί όπως εκτίθεμαι και εγώ, προσπαθώντας να δημιουργήσω διαφορετικούς τρόπους σκέψης και θέασης.

Μ.Κ.: Τι ρόλο παίζουν στη δουλειά σου η τελετουργία και το θρησκευτικό στοιχείο; Είναι ο καλλιτέχνης μάγος-σαμάνος?

Ε.Μ.: Δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί την ύπαρξη του μαγικού και του τελετουργικού στοιχείου στην τέχνη εφ΄ όσον  κάποτε- στις πρώτες κοινωνίες- (μαζί με τη θρησκεία) αποτελούσαν μια ενιαία δράση. Χρησιμοποιώ το τελετουργικό στο θέμα της χειρονομίας και των υλικών που ο θεατής θα ήθελα να προσλάβει και να ερμηνεύσει κάτω από άλλους κώδικες. Το συμβολικό μιας χειρονομίας ανάγεται πάντα σε τελετουργικό.

Μ.Κ.: Το στοιχείο της βίας;

Ε.Μ.: Όταν προκαλώ φυσικό πόνο στον εαυτό μου, γίνεται, με τη λογική, να παράγω σκέψη, όπως και ο Pluchart  δηλώνει το ρίσκο που παίρνει ο καλλιτέχνης στην performance του αλλάζει τους εδραιωμένους-κατεστημένους- τρόπους σκέψης για την κοινωνία, αυτό συνεπάγεται με επίθεση στους κοινωνικούς κανόνες

 Μ.Κ.: Πιστεύεις οτι ζούμε σε μια εποχή με τόσο μεγάλη έλλειψη αισθητικής και ουσιαστικής ιδεολογίας? Σε αυτή την κυριαρχία του σχετικού…

Ε.Μ.: Αισθάνομαι καμιά φορά ότι το μεταμοντέρνο (όχι μόνο στην τέχνη…) μέσα από την υπερβολή του, δουλεύει σαν αποσυμπιεστής των παθών και των απωθημένων της εποχής μας. Όπως ακριβώς το καρναβάλι του Μεσαίωνα, όταν μετά από τις κραιπάλες και τα όργια ο κόσμος έμπαινε στην Σαρακοστή. Μήπως το μεταμοντέρνο είναι το καρναβάλι της σύγχρονης κοινωνίας?  Σου τα δίνει όλα σε υπερβολικές δόσεις ώστε να σου γεννήσει την ανάγκη να γυρίσεις στην ασφάλεια του κανόνα, την αυθεντία, τις απόλυτες αξίες. Αυτό ακούγεται απόλυτο άρα επικίνδυνο…..

Μ.Κ.: Τι είναι στεγανό στην τέχνη;

Ε.Μ.: Το να ρίχνεις άγκυρα. Το να μην μπορείς να αντέξεις τις ρευστές καταστάσεις.

Μ.Κ.: Αν το να μη ρίχνεις άγκυρα είναι η ύψιστη μορφή ελευθερίας, πόσο απεγνωσμένη είναι για τον καλλιτέχνη η αναζήτηση της ελευθερίας αυτής;

Ε.Μ.: Αν δεν συλλαμβάνεις τα πράγματα στην υπερβολή τους δεν τα σκέφτεσαι καθόλου.

Μ.Κ.: Και αν δεν τα αισθανόσουν έτσι -φαντάζομαι- δεν θα είχες καν την ανάγκη να δημιουργήσεις. Αν δε σε «πνίγει» κάτι υπάρχει ανάγκη να το εκφράσεις;

Ε.Μ.: Πράγματι, ποτέ δεν μπόρεσα να ανεχτώ και να καταλάβω το «Έτσι είναι η ζωή». Και δεν μπορώ ούτε να το αναλύσω γιατί χάνει το νόημά του

Μ.Κ.: Ποιά η άποψη σου για τα μουσεία, για τις γκαλερί;

Ε.Μ.: Να μη σου πω την άποψη μου αλλά το μότο μου ‘Open τα Μουσεία ρεεεεεεε!!!!’  Και να σου το τεκμηριώσω υιοθετώντας την άποψη του Leger ότι : θα έπρεπε τα μουσεία να ανοίγουν όταν κλείνουν τα εργοστάσια, τα γραφεία και οι επιχειρήσεις και όταν τέλος πάντων οι εργαζόμενοι φεύγουν από τη δουλειά τους!

Μ.Κ.: Πως αισθάνεσαι για τη ζωή που αποκτά το έργο σου μετά από σένα;

Ε.Μ.: Είναι περίεργο… Όλη αυτή η προσπάθεια και η συγκρότηση της εκφραστικής γλώσσας…και μετά να χάνεις τελείως τον έλεγχο, να μη μπορείς να επέμβεις…ακολουθεί μια πορεία την οποία δεν μπορείς να (παρα)-ακολουθήσεις. Φυσικά ένα έργο πρέπει να έχει την πορεία του όποια και να είναι αυτή, αυτός είναι ο ύψιστος σκοπός του. Ένα έργο είναι δήλωση. Ο καλλιτέχνης εκτίθεται με το έργο του. Με αυτό κρίνει και κρίνεται.  

Μ.Κ.: Τι θα ήθελες η δεν θα ήθελες?

Ε.Μ.: Να είμαι προϊόν του πολιτισμού μου…contaminated by education όπως και έχει πει ο μέντορας και φίλος μου Franko B, Θα  ήθελα να ξεχάσω όλα αυτά που έχω διαβάσει και έχω δει, να γίνω tabula rasa.

Και δεύτερον ότι κάνω τώρα, προσπαθώ να εξηγήσω ένα έργο τέχνης ή την ίδια την τέχνη….είναι σαν να προσπαθείς να εξηγήσεις την ίδια τη ζωή…όσο πιο πολύ μιλάς γι’ αυτό τόσο πιο πολύ απομακρύνεσαι σε ομόκεντρους κύκλους απο αυτό……….  

Μ.Κ.: Τα λογοπαίγνια σου είναι λαμπερά με την πρώτη ματιά αλλά ένα πικρό χαμόγελο είναι ότι σου μένει…..

Ε.Μ.: Στα λογοπαίγνια μου η μία λέξη αναιρεί τη σημασία της άλλης, υπονομεύοντας το μήνυμα της καθώς  στην ουσία αλλάζει  μόνο ένα γράμμα (pay-pray-prey ή Faker-maker)*, είναι ένα απάνθρωπο αστείο, υπάρχει η διάθεση της ειρωνείας, καθώς χρησιμοποιώ το χιούμορ ως το μόνο μέσο με το οποίο μπορείς να πεις αλήθειες οι οποίες δεν θα ήταν εύκολα αποδεκτές αν προσπαθούσαμε να τις επικοινωνήσουμε με ένα περισσότερο official τρόπο, πιστεύω ότι η αμφισημία και η ειρωνεία του έργου υπογραμμίζεται με το ότι χρησιμοποιώ μια καθαρά εμπορική γλώσσα αυτή του neon light για να κατασκευάσω αυτά τα λογοπαίγνια, μια γλώσσα η οποία είμαστε συνηθισμένοι, να διαπραγματεύεται ανάλαφρα ή ελκυστικά μηνύματα, εδώ αντιστρέφεται η χρήση της, μοιάζει σα να αποκαλύπτει ασυνείδητες αλήθειες, μοίχειες σκέψεις οι οποίες συνειδητά αποφεύγονται, συνειδητά κρύβουμε. 

Μ.Κ.: Τι ρόλο παίζει το χιούμορ στη δουλειά σου?

Ε.Μ.: ……..Η ειρωνική διάθεση διαφαίνεται στη δουλειά μου λιγότερο ή περισσότερο. Η ειρωνεία δηλώνει, να αναφέρω εδώ τον Rossa, το αντίθετο απ’ότι κάποιος πιστεύει αλλά με την πρόθεση να κάνει την αλήθεια κατανοητή (σε αντίθεση με αυτήν του ψέματος να παραπλανήσει) … Η ‘μετάφραση’ του νοήματος της δε, είναι επισφαλής, εισάγει μια ριζοσπαστική αμφιβολία γιατί παραπαίει ανάμεσα σε εκ διαμέτρου αντίθετα μηνύματα…… Το χιούμορ έχει επαναστατικό χαρακτήρα στις ρίζες του όπως και η τέχνη, έχει την διάθεση να επανεξετάζει τα κατεστημένα-δεδομένα, να διαρρηγνύει τα στερεότυπα της σκέψης και της πράξης….. Χρησιμοποιώ το χιούμορ στη δουλειά μου για την ασέβεια του στην υπακοή του κανόνα, το ίδιο και η τέχνη είναι ασεβής (όχι όλη φυσικά) αυτή η τέχνη είναι ριζοσπαστική και επαναστατική όπως και η γκάφα  είναι ασεβής και προκλητική.

* Rice – Rich, Luck – Lack, Pain – Vain, Art – ‘Art’, … 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here