«Ο υπερβατικός καλλιτέχνης σοκάρει,

αλλά δεν θυμίζει τίποτε περισσότερο από το σαλτιμπάγκο

που τρέχει γύρω γύρω στη σκηνή με Κωμική βιαιότητα».

«ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ δουλειά να ανατρέψει ένα κατεστημένο;» αναρωτιέ ται. «Εστίασα τις προσπάθειές μου στην α vazήτηση της εμπλοκής του θεατή. Ανακή- τησα το ρόλο του καλλιτέχνη στην κοινω νία. Τον σύγκρινα με το ρόλο του κλόουν, που δεν κινδυνεύει να κατηγορηθεί για την συμπεριφορά του, γιατί όλα του επιτρέπο νται στην προσπάθεια να εκφράσει τις ιδέ ες του. Μια σύγκριση που μοιάζει παράλο γη αλλά που τελικά διαθέτει πολλά κοινά στοιχεία. Η δύναμη του ρόλου τους τοπο θετείται υπό αμφισβήτηση και αναζήτηση, αφού και οι δύο εμφανίζονται ως πρόσω πα στα οποία με άδεια καταλογίζεται το α καταλόγιστο!» Στο «Charlie» αναλαμβάνει η ίδια το ρόλο του κλόουν. Ράβει στα χέρια και τα πόδια της τα κουδουνάκια της στο λής του παλιάτσου, κεντάει στον καρπό της

την λέξη ART και καταλήγει σε έναν μονα χικό χορό. «Ο κλόουν, στο σεξπιρικό θέα τρο, είναι ένας επιτετραμμένος τρελός που έχει την άδεια, το προνόμιο της κριτικής. Πόσο όμως διαρκεί το αποτέλεσμα αυτής της αέναης προσπάθειας, πόσο ακούγεται ο σύγχρονος-αποδεκτός-ότι-και-να-κάνει καλλιτέχνης; Κάποτε στην Αγγλία, συνειδη τά κάθισα σε μια πλατεία και άρχισα να φτύνω τα περιστέρια. Οταν στη σχετική ε ρώτηση περαστικών γιατί το κάνω απάντη σα ότι σπουδάσω στην Καλών Τεχνών, κούνησαν το κεφάλι με κατανόηση και α πομακρύνθηκαν…»

Ποτέλεσμα θα είναι συγκλονιστικά ακραίο αλλά προσωρινό, όπως το σοκ: προσωρι νό και δύσκολα επαναλαμβανόμενο. Τίπο τα δεν θα χάσει τη δύναμη του γρηγορότε ρα!» Και ο θεατής; «Η συμμετοχή του στη δράση του καλλιτέχνη μοιάζει με τη συμμε Tοχή σε ένα καρναβάλι. Το καρναβάλι ανέ καθεν υπήρξε ένα πανηγύρι, όπου, με την άδεια της εξουσίας, όλα ήταν επιτρεπτά, ό λες οι υπερβάσεις και οι υπερβολές πραγ ματοποιήσιμες. Μετά το τέλος του όμως, τί ποτα δεν είχε αλλάξει. “Μια επιτρεπτή έκ σταση της ηγεμονίας, ένα λαϊκό ξέσπασμα τόσο διασκεδαστικό και σχετικά αναποτε λεσματικό όσο και η επαναστατική εργασία της τέχνης”, γράφει ο Ιγκλετον για το Καρ ναβάλι», λέει η Ευαγγελία Μπασδέκη. «As κράταγε μαζί του το έργο ο θεατής έστω έ να τέταρτο, έστω αυτό…» καταλήγει.

«Ο ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟΣ καλλιτέχνης θα σοκά ρει, αλλά δεν θα θυμίσει τίποτε περισσότε ρο από το σαλτιμπάγκο που τρέχει γύρω γύρω στη σκηνή με κωμική βιαιότητα. Τοα-

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here